Iwonescymab w skojarzeniu z chemioterapią jako leczenie pierwszej linii płaskonabłonkowego NSCLC – badanie HARMONi-6
W ostatnich latach wykazano, że połączenie immunoterapii (anty-PD-1) z chemioterapią opartą na pochodnych platyny poprawia wyniki leczenia w pierwszej linii u pacjentów z zaawansowanym płaskonabłonkowym niedrobnokomórkowym rakiem płuca. Jednak, jak wskazują eksperci, dalsza optymalizacja terapii pozostaje przedmiotem intensywnych badań.
Leczenie zaawansowanego płaskonabłonkowego niedrobnokomórkowego raka płuca (ang. non-small cell lung cancer, NSCLC) pozostaje istotnym wyzwaniem klinicznym pomimo wprowadzenia immunoterapii do standardów postępowania terapeutycznego. W porównaniu z niepłaskonabłonkowym NSCLC nowotwory o histologii płaskonabłonkowej charakteryzują się mniej korzystnym rokowaniem oraz bardziej ograniczonymi możliwościami terapeutycznymi.
Nowe wyniki, nowa nadzieja
Podczas kongresu American Society of Clinical Oncology (ASCO) 2026 przedstawiono wyniki analizy pośredniej dotyczącej przeżycia całkowitego (ang. overall survival, OS) w badaniu III fazy HARMONi-6, które zostały jednocześnie opublikowane w czasopiśmie „The Lancet”.
Badanie miało charakter randomizowany, podwójnie zaślepiony i zostało przeprowadzone w 50 ośrodkach w Chinach. Oceniano skuteczność iwonescymabu – dwuswoistego przeciwciała skierowanego jednocześnie przeciwko receptorowi PD-1 oraz czynnikowi wzrostu śródbłonka naczyniowego (ang. vascular endothelial growth factor, VEGF) – w skojarzeniu z chemioterapią, w porównaniu z połączeniem tyzlelizumabu i chemioterapii u wcześniej nieleczonych chorych na zaawansowanego płaskonabłonkowego NSCLC.
Do badania kwalifikowano pacjentów w wieku 18–75 lat z histologicznie potwierdzonym, nieoperacyjnym rakiem płuca w stopniu IIIB, IIIC lub IV według klasyfikacji TNM oraz stopniem sprawności ocenionym na 0–1 punktów w skali ECOG. Chorzy byli losowo przydzielani w stosunku 1:1 do otrzymywania iwonescymabu lub tyzlelizumabu w skojarzeniu z paklitakselem i karboplatyną przez cztery cykle, a następnie kontynuowali leczenie podtrzymujące odpowiednim przeciwciałem w monoterapii.
Pierwszorzędowym punktem końcowym badania było przeżycie wolne od progresji choroby (ang. progression-free survival, PFS), oceniane zgodnie z kryteriami RECIST 1.1. OS stanowiło kluczowy drugorzędowy punkt końcowy. Analiza bezpieczeństwa obejmowała wszystkich pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leczenia. Spośród 761 ocenionych chorych do randomizacji zakwalifikowano 532 pacjentów, po 266 w każdym ramieniu badania. Mediana wieku chorych wynosiła 64 lata, a zdecydowaną większość uczestników stanowili mężczyźni (93proc.). W momencie odcięcia danych odnotowano 204 zgony, w tym 84 w grupie otrzymującej iwonescymab oraz 120 w grupie leczonej tyzlelizumabem.
Po medianie obserwacji wynoszącej 21,4 miesiąca wykazano istotną statystycznie i klinicznie poprawę przeżycia całkowitego w grupie otrzymującej iwonescymab. Mediana OS wyniosła 27,9 miesiąca w porównaniu z 23,7 miesiąca w grupie kontrolnej. Ryzyko zgonu było mniejsze o 34 proc. (współczynnik hazardu [HR] 0,66; 95-proc. przedział ufności [95 proc. CI] 0,50–0,87), osiągając wcześniej zdefiniowany próg istotności statystycznej.
Korzyść terapeutyczna była widoczna również w analizie odsetków przeżycia – po 24 miesiącach żyło odpowiednio 64,7 proc. i 48,6 proc. pacjentów leczonych iwonescymabem oraz tyzlelizumabem. Autorzy zwrócili uwagę, że mediana OS w grupie iwonescymabu mogła zostać zaniżona przez pojedyncze zdarzenie zgonu w końcowym okresie obserwacji, co sugeruje możliwość dalszego wydłużenia przeżycia wraz z dojrzewaniem danych. Uzyskana korzyść w zakresie przeżycia całkowitego była zasadniczo spójna we wszystkich analizowanych podgrupach.
Na uwagę zasługują wyniki uzyskane u chorych z ujemną ekspresją PD-L1, definiowaną jako odsetek komórek nowotworowych wykazujących ekspresję PD-L1 (ang. tumour proportion score, TPS) poniżej 1 proc. W tej populacji współczynnik hazardu dla zgonu wyniósł 0,64 (95-proc. CI 0,43–0,96). Autorzy podkreślają jednak, że analiza podgrup miała charakter eksploracyjny i nie była zaprojektowana z odpowiednią mocą statystyczną do wyciągania ostatecznych wniosków.
Bezpieczeństwo terapii
Profil bezpieczeństwa obu schematów leczenia pozostawał zgodny z oczekiwaniami.
Działania niepożądane związane z leczeniem w stopniu co najmniej 3. według klasyfikacji Common Terminology Criteria for Adverse Events (CTCAE) występowały częściej w grupie iwonescymabu (69 proc. vs 59 proc.). Najczęściej obserwowano neutropenię, leukopenię oraz niedokrwistość. Odsetki trwałego przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych oraz zgonów związanych z leczeniem były porównywalne w obu grupach i wynosiły odpowiednio około 5 proc. oraz 4 proc.
Zgodnie z mechanizmem działania iwonescymabu częściej obserwowano działania niepożądane związane z hamowaniem szlaku VEGF. W większości przypadków miały one łagodne lub umiarkowane nasilenie. Do najczęstszych należały białkomocz, nadciśnienie tętnicze oraz zaburzenia czynności nerek. Częstość działań niepożądanych o podłożu immunologicznym w stopniu co najmniej 3. była podobna w obu grupach i wynosiła 14 proc.
Autorzy podkreślają, że HARMONi-6 jest pierwszym badaniem III fazy, w którym wykazano przewagę dwuswoistego przeciwciała anty-PD-1/VEGF nad standardowym inhibitorem PD-1 stosowanym w skojarzeniu z chemioterapią pod względem przeżycia całkowitego u chorych na zaawansowanego płaskonabłonkowego NSCLC.
Wyniki te uzupełniają wcześniej opublikowane dane wskazujące na niemal dwukrotne wydłużenie przeżycia wolnego od progresji i sugerują, że jednoczesne oddziaływanie na mechanizmy immunosupresji oraz angiogenezy może stanowić skuteczną strategię terapeutyczną.
Obiecująca strategia, ale konieczne są dalsze analizy
Autorzy zwracają jednocześnie uwagę na kilka istotnych ograniczeń. Wybór tyzlelizumabu jako komparatora może utrudniać bezpośrednie odniesienie wyników do wszystkich aktualnie stosowanych inhibitorów PD-1 w leczeniu pierwszej linii zaawansowanego płaskonabłonkowego NSCLC. Ponadto badanie przeprowadzono wyłącznie w populacji chińskiej, co wymaga potwierdzenia uzyskanych rezultatów w populacjach globalnych.
Odpowiedzi na te pytania może dostarczyć prowadzone obecnie międzynarodowe badanie III fazy HARMONi-3, porównujące iwonescymab z pembrolizumabem w skojarzeniu z chemioterapią u chorych na NSCLC o histologii zarówno płaskonabłonkowej, jak i niepłaskonabłonkowej.
Przedstawione wyniki wskazują, że zastosowanie dwuswoistego przeciwciała anty-PD-1/VEGF w połączeniu z chemioterapią może stanowić obiecującą strategię leczenia pierwszej linii zaawansowanego płaskonabłonkowego NSCLC. Jednocześnie konieczne pozostaje oczekiwanie na wyniki badań prowadzonych w populacjach międzynarodowych oraz dalsze analizy dotyczące bezpieczeństwa i identyfikacji grup pacjentów odnoszących największą korzyść z tego rodzaju terapii.
Przeczytaj także: „Rak płuca – diagnostyka molekularna na wagę życia”, „Największy postęp w diagnostyce raka płuca od lat. Program rusza 1 października”, „Będzie ogólnokrajowy program badań przesiewowych raka płuc” i „Sunwozertynib w pierwszej linii leczenia zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca”.
