Bakterie jelitowe a zaostrzenia nerkowych powikłań tocznia
Toczniowe zapalenie nerek to jedno z najpoważniejszych powikłań postaci układowej choroby, które mimo ciągłego rozwoju farmakoterapii wciąż nierzadko prowadzi do całkowitej niewydolności tego narządu. Od pewnego czasu uwagę badaczy przykuwał obserwowany związek między stanem aktywności choroby a mikrobiomem pacjentów. Głównym obiektem ich zainteresowania stał się patologiczny rozrost bakterii Ruminococcus gnavus (RG) w jelitach.
Choć wiedziano, że zjawisko to zbiega się w czasie z ciężkimi rzutami choroby, sam mechanizm tej zależności pozostawał niewyjaśniony. Najnowsze, obszerne badania opublikowane w Annals of the Rheumatic Diseases wreszcie próbują rozwikłać tę zagadkę, ujawniając nieznany dotąd szlak doprowadzający do uszkodzenia nerek.
Wykorzystując analizy genetyczne, oraz zaawansowane modele zwierzęce, naukowcy odkryli potencjalnego winowajcę. Patogenne szczepy bakterii RG produkują na swojej powierzchni specyficzną toksynę – nowo zidentyfikowany lipoglikan (LG). Gdy bakterie te masowo namnażają się w przewodzie pokarmowym, wytwarzany przez nie lipoglikan uruchamia w organizmie silną i ogólnoustrojową kaskadę zakrzepowo-zapalną. Ekspozycja na tę toksynę wywołuje gwałtowną aktywację płytek krwi oraz stymuluje neutrofile do wyrzutu sieci zewnątrzkomórkowych (NET). Uruchomienie tego mechanizmu, zależnego od receptora odpornościowego TLR2, prowadzi ostatecznie do poważnych uszkodzeń tkanki nerek.
Poziom specyficznych przeciwciał (IgG) przeciwko toksynie LG okazał się niezwykle precyzyjnym biomarkerem. Badanie ich stężenia w surowicy pozwala szybko wyłonić chorych z nowym endotypem choroby (u których zapalenie nerek wynika wprost z zakrzepowo-zapalnego działania mikrobiomu).
https://ard.eular.org/article/S0003-4967(26)00146-9/fulltext
