Wpływ cukrzycy na przebieg i stan zapalny w rozstrzeniach oskrzeli
Współwystępowanie rozstrzeni oskrzeli oraz cukrzycy stanowi istotne wyzwanie, jako że oba te schorzenia niezależnie predysponują do zaburzeń odpornościowych i zwiększonej podatności na infekcje. Celem międzynarodowej analizy było scharakteryzowanie fenotypu klinicznego, profilu zapalnego oraz mikrobiomu plwociny u pacjentów dotkniętych obiema tymi jednostkami chorobowymi.
Choć negatywne znaczenie cukrzycy jest dobrze udokumentowane w przebiegu rozstrzeni oskrzeli związanych z mukowiscydozą, dane dotyczące jej wpływu na postać idiopatyczną lub uwarunkowaną innymi czynnikami (non-CF bronchiectasis) pozostawały dotąd ograniczone. Międzynarodowa, wieloośrodkowa analiza, której wyniki opublikowano w „The Lancet Respiratory Medicine”, miała na celu scharakteryzowanie fenotypu klinicznego, profilu zapalnego oraz mikrobiomu plwociny u pacjentów dotkniętych obiema tymi jednostkami chorobowymi.
W badaniu kohortowym uwzględniono dane 30 263 pacjentów z 33 krajów. Cukrzycę rozpoznano u 2487 osób, co stanowiło 8,2 proc. całej grupy. Pierwszorzędowym celem badania pozostała ocena różnicy w przebiegu choroby oraz długoterminowych następstw klinicznych (w tym 5-letniej śmiertelności) pomiędzy pacjentami z cukrzycą i bez zaburzeń gospodarki węglowodanowej. Dodatkowo u części chorych wykonano zaawansowane
sekwencjonowanie 16S rRNA plwociny oraz analizę biomarkerów surowicy.
Obserwacje potwierdziły, że pacjenci z cukrzycą wykazują znacznie cięższy przebieg rozstrzeni oskrzeli oraz większe obciążenie wielochorobowością. W tej grupie odnotowano istotnie wyższe wyniki w skali ciężkości choroby BSI (8 vs 7 punktów; p <0,0001) oraz wyższe wskaźniki nasilenia duszności wg skali mMRC. Po skorygowaniu o czynniki zakłócające analiza dowiodła, że cukrzyca wiąże się ze znacznie częstszymi zaostrzeniami wymagającymi interwencji (IRR 1,18; p <0,0001), zwiększoną liczbą hospitalizacji (IRR 1,57; p <0,0001) oraz niemal dwukrotnie wyższym ryzykiem zgonu w obserwacji 5-letniej (HR 1,80; 95-proc. CI 1,53–2,12; p <0,0001).
Badania mikrobiomu wykazały u chorych z cukrzycą znamienną dysbiozę ze zwiększoną kolonizacją patogenami takimi jak Enterobacteriaceae, Moraxella catarrhalis oraz Haemophilus influenzae, natomiast w surowicy stwierdzono podwyższone stężenia biomarkerów Gal-4 oraz GDF-15.
Uzyskane wyniki jednoznacznie definiują pacjentów ze współistniejącą cukrzycą jako populację bardzo wysokiego ryzyka. Wykazane zmiany w składzie flory bakteryjnej dróg oddechowych oraz nasilenie ogólnoustrojowego stanu zapalnego tłumaczą gorsze rokowanie i wyższy wskaźnik hospitalizacji w tej podgrupie. Dane te dostarczają silnych argumentów przemawiających za koniecznością włączenia statusu metabolicznego jako stałego elementu indywidualnej oceny ryzyka u każdego chorego z rozstrzeniami oskrzeli.
