Doustny agonista GLP-1, czyli obiecujące wyniki cząsteczki HRS-7535

Analizą objęto blisko dwustu dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, u których wyjściowe wartości hemoglobiny glikowanej (HbA1c) wahały się między 7,5 a 11,0 proc., a standardowe leczenie metforminą nie przynosiło pożądanego wyrównania metabolicznego. Chorych losowo przydzielono do grup otrzymujących lek w jednej z czterech dawek – od 15 do 90 mg podawanych raz dziennie – lub do ramienia przyjmującego placebo.

Wysoka skuteczność HRS-7535 w redukcji hiperglikemii

Wyniki interwencji okazały się wyjątkowo spójne, dowodząc przy tym wysokiej skuteczności HRS-7535 w redukcji hiperglikemii. Wystarczyły niespełna cztery miesiące terapii, by we wszystkich leczonych grupach odnotować wyraźny i wysoce istotny statystycznie spadek poziomu hHbA1c.

Redukcja wahała się od 1,19 proc. dla najniższej dawki, poprzez 1,64 proc. dla 90 mg. Najlepszy wynik odnotowano natomiast w grupie pacjentów przyjmujących 60 mg preparatu – 1,82 proc. (vs. 0,25 proc. w grupie placebo). Docelowe wyrównanie glikemii poniżej poziomu 7,0 proc. udało się uzyskać u od 48 proc. do ponad 60 proc. chorych przyjmujących badaną cząsteczkę. Wynik ten deklasuje wyniki grupy kontrolnej, gdzie analogiczny efekt uzyskało zaledwie 15 proc. pacjentów.

Cukrzyca ciążowa a programowanie metaboliczneCukrzyca ciążowa kojarzy się przede wszystkim z przejściowymi zaburzeniami gospodarki glukozowej u kobiet spodziewających się dziecka. Coraz więcej badań udowadnia jednak, że jej skutki mogą sięgać znacznie dalej – wpływając na zdrowie potomstwa jeszcze przed narodzinami i zwiększając ryzyko rozwoju otyłości, insulinooporności czy cukrzycy w późniejszym życiu.

Z perspektywy kompleksowego leczenia pacjenta z otyłością i cukrzycą, ogromne znaczenie ma również wpływ terapii na masę ciała. Najwyższa testowana dawka leku (90 mg) spowodowała ubytek masy ciała rzędu 2,63 proc. (dwukrotnie przewyższając redukcję obserwowaną w ramieniu placebo).

Ogólny odsetek zdarzeń niepożądanych utrzymywał się na zbliżonym poziomie zarówno u pacjentów leczonych HRS-7535, jak i w grupie kontrolnej, przy czym zdecydowanie dominowały tu klasyczne, łagodne lub najwyżej umiarkowane dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, braku obserwowanych incydentów ciężkiej hipoglikemii, epizodów ostrego zapalenia trzustki czy też znacznego wzrostu aktywności aminotransferaz wątrobowych.

Przeczytaj także: „Wskaźniki metylacji DNA jako wczesne biomarkery zmian immunologicznych w rozwoju cukrzycy typu 1”