Han B, Liu J, Wu L, et al. Safety, pharmacokinetics, and efficacy of asandeutertinib in advanced EGFR-mutated NSCLC: a phase 1 dose-escalation and dose-expansion study. J Thorac Oncol. 2025;20(6):763-774
Jänne PA, Planchard D, Kobayashi K, et al; FLAURA2 Investigators. Survival with osimertinib plus chemotherapy in EGFR-mutated advanced NSCLC. N Engl J Med. 2026;394(1):27-38
Asandeutertinib w leczeniu NSCLC z mutacją EGFR i przerzutami do OUN – wyniki badania ESAONA
Asandeutertinib (TY-9591) to jeden z badanych leków ukierunkowanych molekularnie, który w dotychczasowych badaniach fazy 1. oraz w jednoramiennym badaniu fazy 2. wykazywał akceptowalny profil bezpieczeństwa oraz obiecującą aktywność u chorych z zaawansowanym NSCLC z mutacją EGFR. Nie było jednak dotąd danych porównujących jego skuteczność bezpośrednio z obecnym standardem leczenia, jakim pozostaje ozymertynib, szczególnie w populacji pacjentów z przerzutami do mózgu. Takich danych dostarcza badanie ESAONA.
Mutacje w genie EGFR (receptor naskórkowego czynnika wzrostu) stanowią jeden z kluczowych czynników warunkujących rozwój niedrobnokomórkowego raka płuca (non-small cell lung cancer, NSCLC) oraz determinujących odpowiedź na leczenie ukierunkowane molekularnie. Wprowadzenie inhibitorów kinazy tyrozynowej EGFR (EGFR-TKI), istotnie poprawiło wyniki leczenia w zakresie przeżycia wolnego od progresji choroby (progression-free survival, PFS) w porównaniu z chemioterapią u pacjentów z aktywującymi mutacjami EGFR. Pomimo tego w praktyce klinicznej istotnym problemem pozostaje rozwój oporności na leczenie, która pojawia się u 50–80 proc. chorych leczonych EGFR-TKI. Szczególnie trudną grupę stanowią pacjenci z NSCLC z przerzutami do ośrodkowego układu nerwowego (OUN), którzy mogą stanowić nawet 15 proc. chorych w momencie rozpoznania oraz do 65 proc. w trakcie progresji choroby.
Nowe nadzieje
W tym kontekście szczególne zainteresowanie budzą nowe terapie ukierunkowane molekularnie, a szczególnie jeden z badanych leków – asandeutertinib (TY-9591), którego skuteczność została porównana bezpośrednio z obecnym standardem leczenia, jakim pozostaje ozymertynib, szczególnie w populacji pacjentów z przerzutami do mózgu, w ramach analizy pośredniej badania ESAONA.
Jest to wieloośrodkowe, randomizowane, otwarte badanie fazy 2., które dostarczyło pierwszych danych porównawczych dotyczących skuteczności asandeutertinibu i ozymertynibu w tej grupie chorych.
Do badania włączono pacjentów z NSCLC z mutacją EGFR i obecnymi przerzutami do OUN, których randomizowano do leczenia asandeutertinibem (n = 111) lub ozymertynibem (n = 113). Pierwszorzędowe punkty końcowe obejmowały wewnątrzczaszkowy odsetek obiektywnych odpowiedzi (intracranial objective response rate, iORR) oraz wewnątrzczaszkowy czas wolny od progresji (intracranial progression-free survival, iPFS).
Uzyskane wyniki wskazują na istotną klinicznie przewagę asandeutertinibu w zakresie kontroli choroby w obrębie OUN. Wewnętrzczaszkowy odsetek odpowiedzi obiektywnych (iORR) wyniósł 95,5 proc. w ramieniu asandeutertinibu w porównaniu z 79,6 proc. w grupie ozymertynibu, co stanowiło różnicę istotną statystycznie. Mediana iPFS w grupie otrzymującej asandeutertinib nie została jeszcze osiągnięta, natomiast w ramieniu kontrolnym wyniosła 17,51 miesiąca, co sugeruje potencjalnie dłuższą i bardziej trwałą kontrolę choroby w przypadku badanego leku. Dodatkowo hazard ratio (HR) dla iPFS wynosiło 0,46, co przekłada się na 54 proc. redukcję ryzyka progresji wewnątrzczaszkowej lub zgonu w analizowanej populacji.
To dopiero wstępna analiza
Profil działań niepożądanych był porównywalny pomiędzy obiema grupami terapeutycznymi. Z punktu widzenia klinicznego istotne jest, że uzyskane dane nie wskazują na pogorszenie tolerancji leczenia przy jednoczesnej poprawie skuteczności wewnątrzczaszkowej.
Należy jednak podkreślić, że przedstawione wyniki mają charakter analizy pośredniej (interim analysis), a część danych, w tym dotyczących przeżycia całkowitego (overall survival, OS), pozostaje niedojrzała.
Warto również uwzględnić, że aktualnym standardem leczenia pierwszej linii u chorych z zaawansowanym NSCLC z mutacją EGFR pozostaje ozymertynib, często w skojarzeniu z chemioterapią, co zostało potwierdzone w badaniu FLAURA2, wykazującym wysoką skuteczność takiego podejścia terapeutycznego. W związku z tym potencjalne miejsce asandeutertinibu w algorytmie leczenia wymaga dalszych badań porównawczych, zarówno względem monoterapii ozymertynibem, jak i strategii skojarzonych.
Przeczytaj także: „Postęp w terapii niedrobnokomórkowego raka płuca”.
