Pioglitazon a ryzyko rozwoju raka pęcherza moczowego
Pasi Korhonen i wsp. zaprojektowali badanie mające na celu określić, czy stosowanie przez pacjentów chorych na cukrzycę typu 2 pioglitazonu, wiąże się z podwyższonym ryzykiem rozwoju raka pęcherza moczowego. Wyniki badania opublikowano na łamach czasopisma The British Medical Journal.
Grupę badaną – tego retrospektywnego badania – stanowiło 56 337 osób chorych na cukrzycę typu 2, którym włączono do terapii pioglitazon, podczas gdy dwie kohortowe grupy kontrolne utworzyło ogółem 317 109 osób, które stosowały w terapii cukrzycy typu 2 inne leki przeciwcukrzycowe.
Średni czas obserwacji pacjentów w grupie badanej wyniósł 2,9 lat. W tym czasie rozpoznano 130 przypadków raka pęcherza moczowego. W czasie obserwacji pacjentów z grupy kontrolnej (średnio 2,8 oraz 2,9 lat) raka pęcherza moczowego rozpoznano u 153 oraz u 970 osób. Przeprowadzona analiza statystyczna nie wykazała, jakoby pacjenci, którzy stosowali pioglitazon posiadali wyższe ryzyko rozwoju raka pęcherza moczowego w porównaniu z osobami, które nigdy tego leku nie stosowały [HRs 0.99 (95% CI 0.75 - 1.30) oraz 1.00 (0.83 - 1.21].
Również długoterminowe stosowanie pioglitazonu [>48 miesięcy; HR 0.86 (0.44 - 1.66)] oraz duża skumulowana spożyta dawka pioglitazonu [>40 000 mg; HR 0.65 (0.33 - 1.26)] nie korelowały dodatnio z ryzykiem wystąpienia raka pęcherza moczowego.
Podsumowując, autorzy powyższej pracy potwierdzili wnioski płynące z poprzednich badań traktujących na ten temat – mówiące, iż nie stwierdza się korelacji pomiędzy stosowaniem pioglitazonu a ryzykiem rozwoju raka pęcherza moczowego.
Średni czas obserwacji pacjentów w grupie badanej wyniósł 2,9 lat. W tym czasie rozpoznano 130 przypadków raka pęcherza moczowego. W czasie obserwacji pacjentów z grupy kontrolnej (średnio 2,8 oraz 2,9 lat) raka pęcherza moczowego rozpoznano u 153 oraz u 970 osób. Przeprowadzona analiza statystyczna nie wykazała, jakoby pacjenci, którzy stosowali pioglitazon posiadali wyższe ryzyko rozwoju raka pęcherza moczowego w porównaniu z osobami, które nigdy tego leku nie stosowały [HRs 0.99 (95% CI 0.75 - 1.30) oraz 1.00 (0.83 - 1.21].
Również długoterminowe stosowanie pioglitazonu [>48 miesięcy; HR 0.86 (0.44 - 1.66)] oraz duża skumulowana spożyta dawka pioglitazonu [>40 000 mg; HR 0.65 (0.33 - 1.26)] nie korelowały dodatnio z ryzykiem wystąpienia raka pęcherza moczowego.
Podsumowując, autorzy powyższej pracy potwierdzili wnioski płynące z poprzednich badań traktujących na ten temat – mówiące, iż nie stwierdza się korelacji pomiędzy stosowaniem pioglitazonu a ryzykiem rozwoju raka pęcherza moczowego.
Źródło:
Korhonen Pasi, Heintjes Edith M, Williams Rachael, Hoti Fabian, Christopher Solomon, Majak Maila et al. Pioglitazone use and risk of bladder cancer in patients with type 2 diabetes: retrospective cohort study using datasets from four European countries BM
Korhonen Pasi, Heintjes Edith M, Williams Rachael, Hoti Fabian, Christopher Solomon, Majak Maila et al. Pioglitazone use and risk of bladder cancer in patients with type 2 diabetes: retrospective cohort study using datasets from four European countries BM
