Immunoterapia w NDRP z wysoką ekspresją PD-L1 ►

Poniżej nagranie wykładu, pod nim spisane fragmenty.

Jak podczas prelekcji  tłumaczył prof. Rafał Suwiński, w niedrobnokomórkowym raku płuca (płaskonabłonkowym/niepłaskonabłonkowym bez mutacji EGFR, ALK, ROS) w przypadku PD-L1 powyżej 50 proc. można zastosować monoterapię z wykorzystaniem pembrolizumabu, atezolizumabu i cemiplimabu. A u chorych z ekspresją PD-L1 powyżej 1 proc. – cemiplimab z pemetreksedem lub paclitakselem i pochodną platyny.

– Ciągle jeszcze bywają chorzy, u których stosujemy drugą linię immunoterapii w drugiej linii leczenia i niezależnie od ekspresji PD-L1 możemy u nich stosować atezolizumab, niwolumab (u chorych bez mutacji EGFR, ALK, ROS). Ale są też nowe opcje leczenia adjuwantowego (atezolizumab lub pembrolizumab), neoadjuwantowego (niwolumab z chemioterapią) i leczenie okołooperacyjne: pembrolizumab z chemioterapią i pembrolizumab po operacji – wskazywał ekspert.

Prof. Suwiński omówił także leczenie konsolidacyjne, czyli durwalumab po jednoczasowej radiochemioterapii (u chorych bez mutacji aktywujących).

Te terapie są nadal niedostępne dla chorych

W dalszej części wykładu prof. Suwiński zaprezentował terapie nadal niedostępne dla chorych z NDRP przy PD-L powyżej 50 proc., czyli podwójną immunoterapię w chorobie uogólnionej, pembrolizumab z chemioterapią, a także przy niektórych stopniach zaawansowania leczenie adjuwantowe pembrolizumabem i chemioterapią.

Przypomniał także, że nie stosuje się immunoterapii u chorych z mutacjami aktywującymi.

Prelegent przedstawił wyniki przełomowych badań, dzięki którym w praktyce klinicznej pojawiły się nowe terapie dla chorych z wysoką ekspresją PD-L1, takie jak KEYNOTE 024, KEYNOTE 026, a także wyniki badań real world.

Doświadczenia własne

Jak wskazał prof. Rafał Suwiński, doświadczenia z zastosowania terapii pembrolizumabem u chorych z ekspresją PD-L1 ponad 50 proc. w klinice w NIO-PIB w Gliwicach są znaczące.

– Zebraliśmy bazę dotyczącą leczenia chorych na uogólnionego raka płuca, z której można wyekstrahować chorych leczonych pembrolizumabem z ekspresją PD-L1 ponad 50 proc. U nas mediana przeżyć wyniosła 17 miesięcy versus 26,3 w badaniu KEYNOTE 26. Natomiast trzyletnie przeżycia były zbliżone: 40,4 u nas versus 43,7 w badaniu KEYNOTE 26 – wyliczał.

Jak wytłumaczył, powodem takiej różnicy mogłoby być to, że w momencie wykonywania badań program lekowy nie pozwalał na włączanie chorych w trzecim stopniu zaawansowania choroby. 

– Dzisiaj już możemy tych pacjentów leczyć, więc prawdopodobnie zaawansowanie było nieco większe niż w badaniu rejestracyjnym – zaznaczył.

Zwrócił także uwagę, że większość chorych umiera w ciągu pierwszych 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia, co może oznaczać, że u części z nich stan zdrowia się pogarsza i następuje progresja choroby, zanim immunoterapia zacznie działać.

– U chorych z ekspresją PD-L1 powyżej 50 proc. możemy też stosować atezolizumab, choć korzyść w przeżyciach nie była znamienna statystycznie – wskazał.

Przedstawił także porównanie terapii cemiplimabem z chemioterapią, która wykazuje bardzo dużą statystycznie różnicę w porównaniu z samodzielną chemioterapią.

Przytoczył również wyniki badania EMPOWER Lung-1, w którym sprawdzono prawdopodobieństwo przeżycia w zależności od ekspresji PD-L 1. Okazało się, że u chorych, gdzie ekspresja PD-L1 wynosi powyżej 90 proc., przeżycia całkowite są zadowalające. Tam, gdzie się mieści w przedziale 50–60 proc., są już tylko niewiele lepsze niż dla samodzielnej chemioterapii.

Skojarzenie cemiplimabu z chemioterapią

Prof. Suwiński podsumowując wykład, wskazał, że największą nowością w terapii NDRP jest skojarzenie cemiplimabu z chemioterapią u chorych z PD-L1 powyżej 50 proc., zwłaszcza jeśli ekspresja PD-L1 jest tylko nieco wyższa niż 50 proc.

W jego ocenie jest to leczenie, które u tych pacjentów powinniśmy rozważyć.