Epigenetyczne przyspieszenie starzenia – nowy biomarker wczesnego rozwoju cukrzycy typu 1
Naukowcy podjęli próbę prześledzenia zmian w epigenetycznym przyspieszeniu starzenia (EAA) u dzieci z grupy wysokiego ryzyka zachorowania na cukrzycę typu 1, poszukując przedklinicznych sygnałów nadchodzącej choroby.
Stresory środowiskowe odgrywają istotną rolę w patogenezie cukrzycy typu 1 (DM1, pozostawiając w organizmie trwały ślad w postaci znamion epigenetycznego przyspieszenia starzenia (EAA). Najnowsze badanie podjęło próbę prześledzenia zmian EAA u dzieci z grupy wysokiego ryzyka zachorowania na cukrzycę typu 1, poszukując przedklinicznych sygnałów nadchodzącej choroby.
W ramach projektu badawczego DAISY przeanalizowano dane dzieci urodzonych w latach 1993–2006. Podstawowym kryterium oceny były pomiary metylacji DNA, przeprowadzane przed i po serokonwersji związanej z autoimmunizacją wysp trzustkowych (IA). Do szczegółowej analizy porównawczej wytypowano 85 pacjentów, u których ostatecznie rozwinęła się choroba, i zestawiono ich następnie z dokładnie dobraną grupą 85 zdrowych dzieci.
Wyniki ujawniły istotne różnice w dynamice zmian wieku epigenetycznego między obiema grupami. Wyłącznie u dzieci, u których zdiagnozowano później DM1, zaobserwowano istotne statystycznie obniżenie wskaźnika EAA w okresie między fazą przed i po serokonwersji IA. Odkrycie to sugeruje, że u pacjentów rozwijających cukrzycę typu 1 dochodzi do zaburzeń epigenetycznych jeszcze przed pojawieniem się pierwszych autoprzeciwciał.
BMJ Journals
