Bakterie jako nośnik leku
Możliwość doustnego podawania analogów peptydu glukagonopodobnego-1 (GLP-1) stanowiłaby mały przełom w diabetologii, eliminując konieczność uciążliwych iniekcji.
Obiecującym kierunkiem w tym obszarze jest wykorzystanie inżynierii genetycznej i rekombinowanych szczepów Lactococcus lactis. Opublikowane w „The Lancet Discovery Science” badanie rzuca nowe światło na farmakokinetykę tego rozwiązania. Analiza weryfikuje, czy bioaktywne białka produkowane przez bakterie w świetle jelita są w stanie przekroczyć barierę śluzówkową i – co najważniejsze – wywołać efekt terapeutyczny.
Eksperymenty przeprowadzone na mysim modelu cukrzycy (db/db) potwierdziły wysoką skuteczność biologiczną tej strategii. Czterotygodniowa podaż rekombinowanych bakterii wydzielających długo działający analog GLP-1 (LGLP) skutkowała istotnym obniżeniem poziomu glukozy na czczo oraz poprawą doustnej tolerancji glukozy. Co niezwykle istotne z punktu widzenia regeneracji narządowej, terapia ta wpłynęła korzystnie na budowę trzustki – zaobserwowano zwiększenie zarówno liczby, jak i rozmiaru wysp trzustkowych.
Kluczowym osiągnięciem pracy jest precyzyjne wyjaśnienie mechanizmu transportu cząsteczek. Wykorzystując znakowanie fluorescencyjne, badacze udowodnili, że analogi GLP-1 nie działają wyłącznie miejscowo. Peptydy ulegają wchłonięciu przez komórki nabłonka jelitowego w drodze endocytozy zależnej od receptora GLP-1R, a następnie przenikają one do krążenia i docierają do narządów docelowych.
Potwierdzenie, że analogi GLP-1 dostarczane przez probiotyki wchłaniają się na drodze receptorowej i skutecznie regenerują strukturę wysp trzustkowych, otwiera obiecujące perspektywy dla rozwoju nowych, nieinwazyjnych form leczenia chorób metabolicznych.
The Lancet
