Inhibitory TWEAK mogą okazać się skuteczną terapią wielu chorób skóry
Naukowcy wyjaśnili sposób działania białka, które jest bardzo istotne dla rozwoju łuszczycy. TWEAK, bo tak się ono nazywa, wydaje się bardzo obiecującym celem nowych metod terapii tego schorzenia – czytamy w prestiżowym piśmie „Science Immunology”.
Około 3 proc. polskiej populacji choruje na łuszczycę. Dotknięte są nią przeważnie osoby w wieku od 41 do 60 lat, częściej kobiety i mieszkańcy miast. Jest to choroba autoimmunologiczna i dziedziczna. Objawia się czerwonawymi, grudkowatymi plamami na skórze; na ich powierzchni pojawia się rogowaciejąca łuska. Zmiany są bolesne i łuszczące.
Chociaż istnieją skuteczne metody leczenia łuszczycy, wielu pacjentów nie reaguje na nie odpowiednio. U części osób pomagają jedynie zaleczyć objawy. Dodatkowo u ok. 70 proc. chorych można stosować wyłącznie leczenie preparatami do stosowania zewnętrznego.
– Terapie te nie usuwają objawów w 100 proc. ani nie leczą choroby – mówi Michael Croft z La Jolla Institute for Immunology, autor badania. – Jeśli tylko zaprzestanie się ich stosowania, łuszczyca prawie zawsze powróci.
Najnowsze badanie zespołu prof. Crofta wyjaśniło, w jaki sposób białko już wcześniej łączone z łuszczycą – TWEAK – uszkadza komórki skóry u pacjentów z tym schorzeniem. Eksperymenty przeprowadzone na myszach i na ludzkich komórkach skóry sugerują, że celowanie w TWEAK może pomóc w skuteczniejszym kontrolowaniu choroby.
W czasie badań okazało się m.in., że białko TWEAK samo nie działa. Badając ludzkie keratynocyty, naukowcy odkryli, że łączy się ono z dwoma innymi białkami: czynnikiem martwicy nowotworu (TNF) i interleukiną-17 (IL-17), w ten sposób wywołując stan zapalny. Wspomniane trio wydaje się kontrolować wytwarzanie cząsteczek zapalnych i ekspresję dodatkowych białek związanych z zapaleniem u pacjentów z łuszczycą.
– Fakt, że współpracują one ze sobą, sugeruje, że choroba jest napędzana przez wszystkie trzy wymienione białka jednocześnie – dodaje prof. Croft. – Nasz podstawowy wniosek jest więc taki, że TWEAK byłby równie dobrym celem dla leków, co TNF i IL-1, których skuteczność została udowodniona już wcześniej.
Aby to sprawdzić, naukowcy wykorzystali mysi model łuszczycy do porównania skuteczności inhibitora TWEAK ze skutecznością terapii hamującymi IL-17 lub TNF.
Wyniki sugerują, że jest to dobra droga. – Okazało się, że jeśli powstrzymamy oddziaływanie TWEAK na jego receptor na powierzchni keratynocytów, uzyskamy taki sam efekt terapeutyczny, jak w przypadku hamowania aktywności TNF lub IL-17 – opowiada dr Rinkesh Gupta, kolejny autor omawianej publikacji. – Jest to bardzo obiecujące odkrycie.
Chociaż nie przeprowadzono jeszcze badań klinicznych na ludziach, prof. Croft uważa, że inhibitory TWEAK mogą okazać się skuteczną terapią wielu różnych chorób skóry. – Białko to jest bowiem zaangażowane w różnorakie stany zapalne skóry – wyjaśnia naukowiec.
Obecnie w jego laboratorium badana jest rola TWEAK w atopowym zapaleniu skóry – bardzo powszechnym schorzeniu, szczególnie u niemowląt i małych dzieci, na które także brakuje skutecznego leku.
Tytuł pochodzi od redakcji
Chociaż istnieją skuteczne metody leczenia łuszczycy, wielu pacjentów nie reaguje na nie odpowiednio. U części osób pomagają jedynie zaleczyć objawy. Dodatkowo u ok. 70 proc. chorych można stosować wyłącznie leczenie preparatami do stosowania zewnętrznego.
– Terapie te nie usuwają objawów w 100 proc. ani nie leczą choroby – mówi Michael Croft z La Jolla Institute for Immunology, autor badania. – Jeśli tylko zaprzestanie się ich stosowania, łuszczyca prawie zawsze powróci.
Najnowsze badanie zespołu prof. Crofta wyjaśniło, w jaki sposób białko już wcześniej łączone z łuszczycą – TWEAK – uszkadza komórki skóry u pacjentów z tym schorzeniem. Eksperymenty przeprowadzone na myszach i na ludzkich komórkach skóry sugerują, że celowanie w TWEAK może pomóc w skuteczniejszym kontrolowaniu choroby.
W czasie badań okazało się m.in., że białko TWEAK samo nie działa. Badając ludzkie keratynocyty, naukowcy odkryli, że łączy się ono z dwoma innymi białkami: czynnikiem martwicy nowotworu (TNF) i interleukiną-17 (IL-17), w ten sposób wywołując stan zapalny. Wspomniane trio wydaje się kontrolować wytwarzanie cząsteczek zapalnych i ekspresję dodatkowych białek związanych z zapaleniem u pacjentów z łuszczycą.
– Fakt, że współpracują one ze sobą, sugeruje, że choroba jest napędzana przez wszystkie trzy wymienione białka jednocześnie – dodaje prof. Croft. – Nasz podstawowy wniosek jest więc taki, że TWEAK byłby równie dobrym celem dla leków, co TNF i IL-1, których skuteczność została udowodniona już wcześniej.
Aby to sprawdzić, naukowcy wykorzystali mysi model łuszczycy do porównania skuteczności inhibitora TWEAK ze skutecznością terapii hamującymi IL-17 lub TNF.
Wyniki sugerują, że jest to dobra droga. – Okazało się, że jeśli powstrzymamy oddziaływanie TWEAK na jego receptor na powierzchni keratynocytów, uzyskamy taki sam efekt terapeutyczny, jak w przypadku hamowania aktywności TNF lub IL-17 – opowiada dr Rinkesh Gupta, kolejny autor omawianej publikacji. – Jest to bardzo obiecujące odkrycie.
Chociaż nie przeprowadzono jeszcze badań klinicznych na ludziach, prof. Croft uważa, że inhibitory TWEAK mogą okazać się skuteczną terapią wielu różnych chorób skóry. – Białko to jest bowiem zaangażowane w różnorakie stany zapalne skóry – wyjaśnia naukowiec.
Obecnie w jego laboratorium badana jest rola TWEAK w atopowym zapaleniu skóry – bardzo powszechnym schorzeniu, szczególnie u niemowląt i małych dzieci, na które także brakuje skutecznego leku.
Tytuł pochodzi od redakcji
Źródło:
PAP/Katarzyna Czechowicz
PAP/Katarzyna Czechowicz
