Długoterminowa skuteczność abrocytynibu w leczeniu AZS
Nowe, opublikowane w prestiżowym „American Journal of Clinical Dermatology”, wieloośrodkowe badanie retrospektywne rzuca światło na to, jak inhibitor JAK sprawdza się w warunkach rzeczywistych (real-world data), szczególnie w długofalowej perspektywie.
Choć badania kliniczne potwierdziły skuteczność abrocytynibu w leczeniu atopowego zapalenia skóry (AZS), codzienna praktyka lekarska często weryfikuje te wyniki na znacznie bardziej zróżnicowanej i wymagającej grupie pacjentów. Nowe badania retrospektywne skupiły się na zastosowaniu tego leku w lekoopornej postaci tej choroby.
Analizą objęto grupę 50 dorosłych pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej postacią AZS. Co istotne, była to niezwykle wymagająca kohorta – aż 96 proc. badanych nie odpowiedziało na wcześniejsze leczenie ogólnoustrojowe, w tym aż 80 proc. na terapię dupilumabem, a 36 proc. – prednizonem.
Pomimo wielokrotnych niepowodzeń wcześniejszych terapii u badanych abrocytynib charakteryzował się narastającą w czasie skutecznością. W przedziale 12–24 tygodni leczenia redukcję nasilenia zmian co najmniej o 75 proc. (EASI-75) osiągnęło 43,5 proc. chorych. Wskaźnik ten wzrósł do 53,9 proc. w okresie 36–48 tygodni, co sugeruje, że pełny efekt terapeutyczny lek może osiągać dopiero po pewnym czasie. Po roku terapii ponad połowa pacjentów (56,5 proc.) osiągnęła stan „czystej” lub „prawie czystej” skóry (IGA 0/1). W finalnej ocenie odnotowano imponujący spadek zajętej powierzchni skóry (BSA) średnio o 60,3 proc. oraz wskaźnika EASI o 58,6 proc.
Terapia charakteryzowała się przy tym korzystnym profilem bezpieczeństwa. Obserwowane działania niepożądane miały charakter łagodny, a do najczęściej zgłaszanych należał trądzik (8 proc.) oraz nudności (6 proc.).
Badanie to dowodzi, że abrocytynib stanowi skuteczną opcję terapeutyczną zapewniającą trwałą kontrolę AZS u zróżnicowanej populacji pacjentów. Lek może stanowić cenną alternatywę zwłaszcza wśród chorych prezentujących lekooporny wariant choroby.
spriger.com
